यावर आपले मत नोंदवा

वेबसाईट आणि सोशल मिडीयाच्या माध्यामातून व्यवसाय वृद्धी! १


मी माझी ओळख सांगते. मी एक ब्लॉगर आणि कंटेंट रायटर आहे. छंद म्हणून ब्लॉगिंग करता करता मी याचे व्यवसायात रूपांतर केले आहे. अनेक लघुउद्योजकांना आपली सेवा/ उत्पादने विकण्यासाठी आणि विक्री वाढवण्यासाठी कधी कंटेट लागतो, कधी वेबसाईटची गरज असते किंवा मग सोशल मिडियावर आक्रमक जाहिरातबाजी करायची असते. त्यामुळे माझ्या ज्ञानाचा उपयोग मी अर्थार्जनासाठी करायचा ठरवून लघुउद्योजकांच्या मदतीकरता सुद्धा करते.

हे आवर्जून सांगण्याचे कारण म्हणजे, मागे अश्याच एकीने मला तिच्या प्रकाशित झालेल्‍या पुस्तकाच्या डिजिटायझेशन करता काही शंका विचारल्या आणि त्यावेळी मला माहित नसलेल्या त्या गोष्टी करता माझा शोध सुरू झाला. शेवटी ‘गरज ही शोधाची जननी आहे’ असे जे म्हटले जाते ते खरंच आहे.

एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवली ती म्हणजे मराठी माणूस आपल्या व्यवसायाचे मार्केटिंग करू शकत नाही किंवा मार्केटिंग करायला मराठी माणसाला कुठेतरी कमीपणा वाटतो.

आमच्या जवळच एक गुजराती बाई, घरातच टेलरिंगचा व्यवसाय करते. तिच्या बिल्डिंगच्या खालीच भाजीवाल्याचा ठेला आहे. ती ज्या ज्या वेळेला भाजी घ्यायला म्हणून खाली उतरते त्या त्या वेळेला कोणी नविन चेहरा दिसतोय का याचा शोध घेते आणि असा एखादा नवा चेहरा दिसलाच की ती स्वतःच्या व्यवसायाची जाहिरात करायला लागते. तिच्याकडे तिच्या नावाचे व्हिजिटिंग कार्ड सोडा स्वतःचा मोबाइल देखील नाही, पण त्यावाचून तिचे काही अडत नाही. आमच्या भागातल्या असंख्य बायका आज तिच्याकडून कपडे शिवून घेतात. ती नुसतेच कपडे शिवत नाही तर समव्यावसायिक गुजराती बांधवांकडून कमिशनवर ड्रेस मटीरियल, साड्या सुद्धा विकते. गंमत म्हणजे तिच्याच बिल्डिंग खाली एक आणि तिच्या समोरच्या बिल्डिंग खाली दुसरा असे दोन गुजरातीच लेडीज टेलर दुकान मांडून टेलरिंग चा व्यवसाय करतात पण म्हणून हिच्याकडे कामाची वानवा नाही. तिघेही गुण्यागोविंदाने आपापले व्यवसाय करत आहेत प्रसंगी एकमेकांच्या मदतीलाही जात असतात. आपण मराठी माणसे मात्र ‘आमची कुठेही शाखा नाही’ हे सांगण्यातच धन्यता मानतो.

आमच्या इथे एक मिठाई आणि खाद्यपदार्थांचे सुद्धा दुकान आहे. ते स्वतः कामगारांकडून खाद्यपदार्थ बनवून तर घेतातच पण इतर घरगुती खाद्यपदार्थ देखील विक्रीला ठेवतात. वेगवेगळ्या प्रसिद्ध मराठी उत्पादकांच़ी उत्पादने देखील तिथे मिळतात. पण पुण्याच्या प्रसिध्द मिठाईवाल्यांची उत्पादने मात्र तिथे मिळत नाहीत. असे का बुवा? हे विचारल्यावर कारण कळले की ते उत्पादक; त्यांना कितीही मोठी अॉर्डर दिली तरी ते

१) मुंबईला डिलव्हरी देत नाहीत,

२) एम. आर. पी च्या खाली विकत नाहीत आणि

३) घाऊक मालावर काही कमिशनही देत नाहीत.

मग बरोबरच आहे, कोण हो यांचा माल आपल्या दुकानी विकायला ठेवणार! त्यांना आज भले ‘आमची कुठेही शाखा नाही’ हे भूषणास्पद वाटत असेलही पण ते स्वत:ला  प्रादेशिक चौकटीत अडकवून घेत आहेत हे त्यांच्या स्वतःच्या लक्षातच येत नाही.

प्रत्यक्ष दुकानातले काही विक्रेते तर, समोर आलेले गि-हाईक काय घेणार आहे मोठे? या भावनेने त्याकडे बघतात. तर काहीजण समोर ठेवलेल्यापेक्षा वेगळा माल दाखवायला सुद्धा नाखुश असतात. ‘घ्यायचे तर घ्या, नाहीतर फुटा’ ही वृत्ती दिसते. मराठी दुकानदार म्हणून आपण त्यांना प्राधान्य देतो पण त्यांना त्याची किंमत नसते. याउलट गुजराती व्यावसायिक कधी डिसकाउंट देऊन, कधी काही फ्री देऊन वर गोड बोलून ग्राहक बांधून ठेवतो. वर लायन्स क्लब सारख्या संस्था स्थापून अनेक व्यावसायिक एकत्र आणून स्वतः बरोबर त्यांचेही भले करतो. आपण मात्र एकमेकांना पाण्यात पहात बसतो. मराठी व्यावसायिकांनी देखील ‘एकमेका साह्य करू, अवघे धरू सुपंथ’ हे धोरण ठेवायला हवे.

About Digital Solutions

Created & Maintained by Digital Solutions. A helping hand for small businesses to promote themselves via internet.contact us on digitalsolutions4urbusiness@gmail.com

तुमचा अभिप्राय नोंदवा

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / बदल )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / बदल )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / बदल )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / बदल )

Connecting to %s

%d bloggers like this: